آمَد و شُد

بله، من اعدام رو یک حکم ضدبشری و بدوی می‌دونم و مایه آبروریزی و سرافکندگی کشورم.

داخل گروه واتساپی فامیل‌ من یک صوت گذاشتم و بابت لطف یکی از بستگان نسبت به من تشکر کردم. بعد از چند لحظه یکی از فامیل‌ها که از نظر سنی به من نزدیکه گفت وااااای حدیث! این تویی یا مامانت! این که صدای مامانته!

من هیچ از این قضیه خوشم نمیاد. من خودم هویت و شخصیت مستقل دارم. ۳۰ و اندی سال سن دارم و بهرحال یک کارهایی تا الان کردم. اصلا برام خوشایند نیست که من رو "دختر فلانی" خطاب کنن. من خودمم. والسلام.

من سیاست خارجی و مشی روابط بین‌الملل شاه رو می‌پسندم. روابط خوبی با کشورها داشت و از این جهت آدم قابلی بود. بی‌خودی کشور رو به جنگ و فلاکت نکشوند سر آرمان‌هایی که هیچ ربطی به ایران نداره. 

آزادی‌های فردی‌ و اجتماعی هم که در اون دوران وجود داشت واقعا خوب بود. اون کسی که مذهبی بود دنبال برنامه‌های خودش بود و اون کسی هم که سکولار بود می‌تونست به راحتی سبک زندگی خودش رو انتخاب کنه. بدون این که کسی بیاد به زور و با لگد بخواد بچپونتش توی بهشت. 

کارهای فرهنگی‌ای هم که در اون دوره شد قابل تحسینه. اون کارها رو بیشتر فرح انجام داد. مثل تاسیس کانون پرورش فکری کودکان و ساخت موزه هنرهای معاصر و خرید آثاری از هنرمندان درجه یک دنیا. برخلاف خیلیا هم جشن هنر شیراز رو یک جشن بسیار عالی برای آشنایی با فرهنگ و هنر سایر کشورها می‌دونم. 

با همه این احوال...

من سلطنت‌طلب نیستم و معتقدم باید ایران از نظام سلطنت عبور می‌کرد. دوره شاه خفقان در سیاست داخلی، توزیع نابرابر ثروت و کمبود امکانات در شهرستان‌ها و روستاها وجود داشت. درضمن، شاه آدم موندن و مبارزه کردن نبود... تا اوضاع و احوال بهم می‌ریخت چمدونش رو می‌بست و فرار می‌کرد. این جالب نیست برای حاکم یک کشور. 

این بود از نظر من.

من از کلمه "صیرورت" خیلی خوشم میاد... خیلی با مسما هست و احساس می‌کنم توی زندگیم خیلی حسش می‌کنم.