من سیاست خارجی و مشی روابط بینالملل شاه رو میپسندم. روابط خوبی با کشورها داشت و از این جهت آدم قابلی بود. بیخودی کشور رو به جنگ و فلاکت نکشوند سر آرمانهایی که هیچ ربطی به ایران نداره.
آزادیهای فردی و اجتماعی هم که در اون دوران وجود داشت واقعا خوب بود. اون کسی که مذهبی بود دنبال برنامههای خودش بود و اون کسی هم که سکولار بود میتونست به راحتی سبک زندگی خودش رو انتخاب کنه. بدون این که کسی بیاد به زور و با لگد بخواد بچپونتش توی بهشت.
کارهای فرهنگیای هم که در اون دوره شد قابل تحسینه. اون کارها رو بیشتر فرح انجام داد. مثل تاسیس کانون پرورش فکری کودکان و ساخت موزه هنرهای معاصر و خرید آثاری از هنرمندان درجه یک دنیا. برخلاف خیلیا هم جشن هنر شیراز رو یک جشن بسیار عالی برای آشنایی با فرهنگ و هنر سایر کشورها میدونم.
با همه این احوال...
من سلطنتطلب نیستم و معتقدم باید ایران از نظام سلطنت عبور میکرد. دوره شاه خفقان در سیاست داخلی، توزیع نابرابر ثروت و کمبود امکانات در شهرستانها و روستاها وجود داشت. درضمن، شاه آدم موندن و مبارزه کردن نبود... تا اوضاع و احوال بهم میریخت چمدونش رو میبست و فرار میکرد. این جالب نیست برای حاکم یک کشور.
این بود از نظر من.